Why I vlog…
Gelezen in “Why I Blog” van Andrew Sullivan:
“The blog remained a superficial medium, of course. By superficial, I mean simply that blogging rewards brevity and immediacy [...] the key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.“
Ik denk dat iedereen die mijn blog een beetje kent wel zal merken dat ik het volledig eens ben met deze stelling. Inderdaad: een blog (of toch één zoals de mijne) is redelijk oppervlakkig. De meeste van mijn posts zijn ofwel verplicht door school en anders zijn ze “episodes” uit mijn schoolloopbaan die ik de moeite vind om te delen met de wereld. Het is een soort personality-show, maar dan in schrijfvorm, waarin ikzelf de hoofdrol speel. De teksten zijn ook vaak opgesmukt met audio- of video-fragmenten om de simpele reden dat ik droge tekst al snel saai begin te vinden. Trouwens, zegt een beeld niet meer dan duizend woorden?
Ook het tweede deel van deze stelling is van toepassing op mijn blog: van zodra er geen nieuws posts worden opgezet (zoals het geval was in de zomermaanden) valt de blog een beetje stil. Als beheerder van de blog kan ik dat duidelijk zien aan het aantal bezoekers. En zelfs nu merk ik daar de “gevolgen” nog van: in de gloriedagen van 1JOU vorig jaar heb ik weken gekend waarin er meer dan 20 mensen mijn blog lazen (al vermoed ik dat die het meer deden om de filmpjes dan om de teksten). Dit aantal is een veelvoud van nu, na die onderbreking van meer dan drie maanden.
Verderop zegt Sullivan nog “Even the most careful and self-aware blogger will reveal more about himself than he wants to in a few unguarded sentences and publish them before he has the sense to hit Delete.” Ook hier kan ik inkomen: vaak heb ik al op de delete-knop willen drukken als ik de filmpjes waarin ik nog lang haar had 
